У лістападзе 2025 года ў публічнай прасторы пачалося актыўнае абмеркаванне дачыненняў блогеркі Яны Стасяловіч і анархіста Міколы Дзядка. Яна падзялілася некаторымі падрабязнасцямі гэтых дачыненняў і заявіла, што цяпер успрымае іх як педафілію з боку Міколы, які старэйшы за яе на 13 гадоў.
Як часта бывае ў такіх выпадках, грамадства падзялілася: першыя падтрымалі Міколу, усумніліся ў словах Яны, бо ўбачылі ў гэтым «руку спецслужбаў» або «фантазіі наркаманкі», другія (якіх меншасць) — усталі на бок Яны. Медыя збольшага праігнаравалі выпадак — за выключэннем KYKY. Мы ўдзячныя рэдакцыі KYKY за асвятленне гэтай сітуацыі і клапатлівую спробу разабрацца ў тым, што адбываецца.
У гэтым матэрыяле мы публікуем інтэрв’ю KYKY з Янай Стасяловіч; але перад гэтым даем апдэйт развіцця сітуацыі; тлумачым, чаму лічым важным публічна асвятляць гэты выпадак і размяшчаем спасылку на збор у падтрымку Яны.
Матэрыял атрымаўся вялікі, таму арыентуйся на структуру:
Матэрыял атрымаўся вялікі, таму арыентуйся на структуру:
Прадмова перад інтэрв’ю
Сцісла пра тое, што адбылося
Мікола Дзядок — анархіст і былы палітвязень. Аўтар кнігі «Тэорыя інтэрсекцыянальнасці: анархісцкая крытыка», дзе ён піша, што тэорыя перасячэння дыскрымінацый шкодзіць анархізму.
Яна Стасяловіч — блогерка, якая ў сваім тэлеграм-канале і TikTok расказвае пра барацьбу з нарказалежнасцю, досвед жыцця на вуліцы і памежны разлад асобы. У 2024 годзе ў нас выйшаў падкаст з Янай, дзе яна таксама пра гэта расказвала.
У лютым 2025 года Яна публікуе пост у сваім ТГ-канале пра дачыненні з Міколам
Там Яна расказвае, што ў псіхатэрапіі яна ўсвядоміла, які жах з ёй адбываўся ў дачыненнях з Дзядком у 2017 годзе і што цяпер яна ўспрымае іх як педафілію з яго боку. Тады Яне было 16, Міколу — 29 гадоў.
На момант напісання таго допісу Мікола Дзядок знаходзіцца ў турме, і гэтая публікацыя не выклікае публічнага рэзанансу.
У верасні 2025 года Мікола выходзіць на волю
Унутры анархісцкага руху пачынаецца дыскусія вакол гэтай сітуацыі, і група анархафемініст_ак пастанаўляе запусціць трансфарматыўны працэс.
Больш падрабязна пра прынцыпы трансфарматыўнага правасуддзя вы можаце пачытаць у самой справаздачы, але калі сцісла, то яно не мае на ўвазе пакаранне ў якасці асноўнага інструмента гарантавання бяспекі і прадугледжвае працу, у тым ліку з аўтарамі гвалту: дапамога з ўсведамленнем матываў сваіх дзеянняў, прыняццем адказнасці і зменай паводзін.
Паводле апублікаванай справаздачы, працэс быў зладжаны з максімальным клопатам пра Міколу Дзядка — «з мэтай не аказваць ціску, не правакаваць ахоўную рэакцыю і даць яму прастору для асэнсавання сваіх дзеянняў і прыняцця адказнасці».
У тым ліку таму быў запыт на «цішыню»: фемінісцкую супольнасць папрасілі ўстрымацца ад публічнага абмеркавання кейса на працягу двух месяцаў.
У лістападзе 2025 году Дзядок публікуе пост пра сітуацыю, якая склалася з Янай
Там ён пацвярджае, што закахаўся ў Яну, што быў з ёй у дачыненнях, што ў іх «было рознае» і што завяршыліся яны «не вельмі добра».
Допіс сабраў каля 200 каментароў. Большасць — у падтрымку Міколы і з асуджэннем Яны. Мікола моўчкі лайкае абразлівыя каментары ў адрас Яны.
Яна ўспрыняла гэты пост як крывадушны і несправядлівы. Менавіта ён стаў апошняй кропляй, пасля якой яна вырашыла расказаць пра перажытае больш падрабязна — у тым ліку пра грумінг*, эмацыйны гвалт і прымус да сэксу, у тым ліку без прэзерватыва, нягледзячы на тое, што Дзядок быў у адкрытых дачыненнях з іншымі жанчынамі:
«…а потым кажа мне, што аборт грэх і калі я зацяжару, то ён не дазволіць мне зрабіць аборт, зачыніць мяне недзе покуль я не нараджу і потым магу валіць на ўсе чатыры бакі».
«…Наш першы раз (я менавіта пра сэкс) ён угаворваў мяне паўгадзіны-гадзіну, хоць я вельмі баялася і не хацела. Да гэтага часу памятаю, як я ляжала і глядзела ў столь і галавой была недзе далёка, марыла, каб гэта хутчэй скончылася».
* Грумінг — гэта працэс, пры якім дарослы чалавек паступова ўсталёўвае блізкія дачыненні (найчасцей з падлеткам або ўразлівым чалавекам), каб пасля маніпуляваць ім_ёй, кантраляваць або далучаць да сэксуалізаванага або залежнага ўзаемадзеяння.
Гэтыя падрабязнасці апублікаваныя ў тэлеграм-канале Яны. Шмат пра што ёсць і ў інтэрв’ю ніжэй.
Мікола выходзіць з трансфармацыйнага працэсу
Мікола Дзядок катэгарычна адмаўляецца каментаваць эпізоды з пастоў Яны, называючы гэта «капаннем у бруднай бялізне» і выходзіць з працэсу.
2 снежня выходзіць артыкул KYKY
Яго мы і перадрукоўваем ніжэй.
4 снежня Фемгрупа публікуе заяву адносна гэтай сітуацыі
Фемгрупа паказвае на прыкметы грумінгу, гвалту і дысбалансу ўлады ва ўсёй гэтай сітуацыі, а таксама на тое,
як статус і палітычны капітал дарослага мужчыны паўплывалі на грамадскую і медыярэакцыю.
У заяве гаворыцца пра салідарнасць з Янай і неабходнасць развіваць культуру адказнасці і абмеркавання гвалту ў дэмакратычных супольнасцях. Цяпер гэтага амаль няма: Фемгрупа адправіла заяву 20 медыя і прадстаўнікам дэмакратычных сіл, але адказ атрымала толькі ад двух — адной рэдакцыі і адной структуры.
12 снежня анархічны калектыў «Прамень» публікуе заяву, што разрывае дачыненні з Міколам Дзядком
«Адмова Міколы ўдзельнічаць у абмеркаваннях і браць на сябе адказнасць за дзеянні для нас ставіць пад удар давер унутры анархісцкага руху».
Увесь гэты час Яна сутыкаецца з віктымблэймінгам і наркафобіяй
Праз тое, што Яна адкрыта расказвае ў сваім блогу пра вопыт нарказалежнасці, працэсе лячэння і праблемах з псіхічным здароўем, яе словы аб перажытым гвалце не ўспрымаюцца сур’ёзна і як следства — ёй адмаўляюць у дапамозе.
Так, нават «Прамень» адмовіўся публікаваць спасылку на збор дапамогі для Яны, патлумачыўшы ў каментарах гэта такімі словамі:
«мы абсалютна не знаёмыя з Янай, але пры гэтым ведаем, што ў чалавека ёсць не толькі псіхалагічныя праблемы, але і залежнасць ад розных субстанцый. Для таго, каб размясціць спасылку на збор было б неабходна пераканацца ў тым, што збор пайшоў бы на згаданыя вышэй мэты. На дадзены момант у нас няма рэсурсаў для таго, каб усталёўваць ланцуг даверу і аказваць дапамогу, якая сапраўды неяк магла б зрушыць гэтую сітуацыю».
Такім чынам асуджэнне, распаўсюджванне асабістых дадзеных Яны абаронцамі Міколы і слабая камунікацыя з Янай у працэсе трансфарматыўнага правасуддзя прывялі да рэтраўматызацыі, пачуцця небяспекі і сур’ёзнага пагаршэння яе псіхічнага стану.
«У Міколы ёсць сувязі, папулярнасць, даўнія сябры ў самім Промні і ўдзельніц трансфармацыйнага працэсу. Я і мая група падтрымкі, а таксама гэты маленькі блог — не ў стане супрацьстаяць гэтаму».
Чаму мы лічым важным публічна казаць пра гэты выпадак
Перад тым як перайсці да інтэрв’ю, дзе Яна адказвае на пытанні пра дачыненні з Міколам і ці праўда тое, што яна была ў Крыме*, публікуем спасылку на збор у яе падтрымку. Сродкі патрэбныя, каб сплаціць доўг перад мабільным аператарам, аплаціць часовае жытло і псіхалагічную дапамогу.
Мы выказваем салідарнасць з Янай і ўсімі, чые гісторыі гвалту застаюцца незаўважанымі. Казаць аб перажытым гвалце асабліва складана, калі аўтар гвалту валодае вялікім палітычным або сацыяльным капіталам — бо тады рызыка цкавання і віктымблэймінгу ўзрастае ў разы.
Атрымліваецца такое заганнае кола: кажаш пра гвалт — табе не вераць ці цябе асуджаюць; не кажаш — быццам спрыяеш беспакаранасці і ўсёдазволенасці.
Менавіта таму важна ствараць бяспечныя прасторы для публічнага абмеркавання, падтрымліваць пацярпелых і патрабаваць адказнасці ад аўтараў гвалту.
І асобна хочацца падкрэсліць: ніякія заслугі ў палітыцы або досвед рэпрэсій не вызваляюць чалавека ад адказнасці за нанесеную шкоду, і гэта нельга апраўдваць, нават калі «мінула ўжо 8 гадоў».
«Я яго баюся». Вялікае інтэрв’ю KYKY з Янай Стасяловіч
KYKY: Яна, вітаем. Давай пачнем з таго, як ты?
Яна: Калі шчыра, жудасна. Не магла падумаць, што буду сябе адчуваць настолькі дрэнна. Я ўспамінаю не толькі падзеі дачыненняў з Міколам, але і як я пачувалася, свае эмоцыі, стан. Я нібы зноў там і ўсё гэта бачу.
KYKY: Гэта не першы раз, калі ты вяртаешся ў той пэрыяд. Яшчэ ў лютым ты пісала ў сваім тэлеграм-канале пра дачыненні з Міколам. Тады ты расказвала ў агульных рысах, але згадала і пра розніцу ва ўзросце, і пра таксічнасць. Як сябе адчула пасля публікацыі?
Яна: Насамрэч, упершыню я расказала пра нашыя дачыненні з Міколам яшчэ ў 2024 годзе. Праўда, тады не ўзгадвала яго імя. Калі казаць менавіта пра лютаўскія допісы, то мне стала крыху лягчэй, калі я выплюхнула свой боль і эмоцыі ў допіс. Я доўга маўчала пра гэта, бо Мікола ўзяў з мяне слова, што я нікому не раскажу пра тое, што было ў нашых дачыненнях.
З аднаго боку, я думала, што паміж намі было нешта нездаровае. З іншага боку, здавалася, што ўсё было нармальна. Гэта былі мае першыя дачыненні з мужчынам, і ў мяне не было досведу, на які я б магла спадзявацца, каб разумець, што нармальна, а што не. Я верыла Міколу, бо ён, цытуючы яго, «старэйшы за мяне і ведае, як лепш».
KYKY: Тады, у лютым, твая гісторыя не прыцягнула вялікай увагі. Па-сапраўднаму яе заўважылі толькі цяпер, калі Мікола пракаментаваў яе ў фэйсбуку. Ці чакала ты гэтага ад яго? І як адрэагавала на ягоны пост?
Яна: Наогул не чакала ад яго нейкай рэакцыі. Сяброўка даслала мне скрыншот яго допіса, але нічога, акрамя злосці, ён у мяне не выклікаў. Я не ўбачыла там шкадаванняў у мой бок, а толькі пасыл накшталт «людзі, паглядзіце, я рэфлексую, мне шкада, што Яна не ўмела адстойваць свае асабістыя межы». Гэты пост быў не мне, а людзям, каб абяліць сваю рэпутацыю. Я зайшла ў каментары і ачмурэла ад колькасці людзей, якія падтрымлівалі Міколу і захапляліся ім. Каментароў, якія яго асуджалі, было ўсяго некалькі. Вось толькі я потым даведалася, што нежаданыя ім меркаванні «знікалі» з каментароў.
KYKY: Пасля публікацыі Міколы ты вырашыла расказаць больш пра вашыя дачыненні — і прысвяціла гэтаму серыю пастоў у сваім тэлеграм-канале. Чаму табе было важна гэта зрабіць?
Яна: Мой блог — гэта асабісты дзённік. Лагічна, што я захацела там падзяліцца, калі дазволіла сабе злавацца на Міколу. Я дзесяць разоў думала, ці варта паглыбляцца ў падрабязнасці, але пасля яго паста ўжо не магла маўчаць — каб у гэтага чалавека не атрымалася абяліцца і пазбавіць мяне падтрымкі людзей. Мне далей жыць з усім гэтым — цяпер і яму таксама.
KYKY: Думаю, не ўсе нашы чытачы бачылі твае пасты. Таму прапаную яшчэ раз расказаць пра тыя эпізоды дачыненняў з Міколам, якія ты хацела зрабіць публічнымі — і абмеркаваць, чаму гэта важна. Давай ад самага пачатку: як вы пазнаёміліся і якое ўражанне ён на цябе зрабіў?
Яна: У падлеткавым узросце я адносіла сябе да анархістаў — дакладней, да аднаго з рухаў. Каб даведацца пра іншыя, пачала Вкантакце гутарыць з чалавекам з тусоўкі. Аднойчы ён згадаў Міколу і даў ягоны кантакт на выпадак, калі я захачу задаць нейкія пытанні наконт канфлікту паміж рознымі рухамі анархізму. Я напісала Міколу, і мы дамовіліся на сустрэчу.
На сустрэчы Мікола падарыў мне сваю кнігу з аўтографам. Мы пагаварылі і разышліся. Я не планавала працягваць зносіны, але Мікола напісаў мне сам. Кантакт узяў у таго чалавека, з якім я першапачаткова абмяркоўвала анархізм.
Мікола сказаў, што хоча пагутарыць са мной. Я падумала, што дачыненні будуць сяброўскімі: усё ж Мікола быў дарослым чалавекам, і ў яго была жонка.
KYKY: Хачу ўдакладніць, як ты апынулася ў анархісцкіх колах, да таго ж у вельмі маладым веку?
Яна: Натрапіла на артыкул пра анархізм на вікіпедыі і вырашыла паглядзець розныя суполкі ў ВКонтакте на гэтую тэму. У адной з такіх суполак знайшла дзяўчынку з Мінска і напісала ёй, мы дамовіліся на сустрэчу. Мы добра з ёй пагулялі, яна мне больш расказала пра рух, мяне гэта зацікавіла. У мяне асабліва не было сяброў, і я была радая ўліцца ў нейкую кампанію. Мне было 15 гадоў.
KYKY: Якраз хацеў спытаць пра ўзрост. Як усталёўваліся вашыя дачыненні з Міколам, улічваючы розніцу ў 13 гадоў? Пра што вы размаўлялі, як бавілі час разам? Ці здавалася табе, што гэтыя дачыненні на роўных? Ніякага эйджызму — проста 16 і 29 гадоў гэта сапраўды вельмі розныя жыццёвыя этапы.
Яна: Мы гутарылі пра звычайныя, побытавыя рэчы, пра анархізм, пра захапленні. Пару разоў ездзілі аўтаспынам на прэзентацыі яго кнігі, глядзелі нейкія фільмы ці серыялы, ездзілі ў Мінску па ягоных справах. Мне было цікава з ім, слухаць яго досвед.
KYKY: А як ты цяпер думаеш: блізкія дачыненні паміж непаўналетнімі і людзьмі, якія істотна старэйшыя, — гэта нармальна?
Яна: Цяпер я думаю, што гэта абсалютна ненармальна. Я не ўяўляю, як бы мела дачыненні з людзьмі, якія істотна маладзейшыя за мяне. Пра рамантычны поцяг да падлеткаў і казаць няма чаго. Для мяне гэта гучыць страшна.
KYKY: Раскажы, як вашыя дачыненні з Міколам перараслі ў рамантычныя. Якія былі асноўныя этапы?
Яна: Увагу Міколы я доўга расцэньвала як сяброўскую. Прыкладна гэтак жа ў мяне складалася зносіны з сяброўкамі, таму я не падазравала аб намерах Міколы.
Храналогію падзей успомніць не змагу: усё зблыталася ў ланцуг успамінаў, якія цяжка размеркаваць. Першы званочак, як я цяпер разумею, — гэта візіт Міколы да мяне ў лякарню. Ён паклаў галаву мне на калені і мы так размаўлялі. Я спачатку напружылася, але потым падумала, што ён не можа праяўляць да мяне якую-небудзь цікавасць акрамя сяброўскай: у яго была жонка, а між намі 13 гадоў.
Пазней, у нашу першую вандроўку аўтаспынам у іншы горад на прэзентацыю ягонай кнігі, ён пачаў да мяне чапляцца. Гэта было ноччу, і я зрабіла выгляд, што заснула. Якой жа дэбілкай я была, калі пагадзілася паехаць з ім у другі раз. Проста не хацела заставацца дома праз бясконцыя канфлікты. Падчас другой вандроўкі ён запусціў мне руку ў трусы, а на наступны дзень жартаваў пра «мокрыя трусікі».
Пасля Мікола напісаў мне, што расказаў пра тое, што здарылася жонцы і разышоўся з ёй, каб мець дачыненні са мной. Я адчувала сябе вінаватай у іх разрыве. Дачыненняў з ім таксама не хацела, бо ў мяне тады былі анлайн дачыненні з дзяўчынай, якую я моцна кахала і з якой была шчаслівая. Я расказала ёй пра сітуацыю з Міколам, і яна даравала мне.
Мікола настояў на тым, каб я паспрабавала адкрытыя дачыненні: была і з ім, і са сваёй дзяўчынай. Я пагадзілася — сама не ведаю чаму — і дзяўчына гэты выбар прыняла, бо думала, што ён зробіць мяне шчаслівай.
Міколу мая дзяўчына не падабалася, і ён часта казаў, што яна дрэнна на мяне ўплывае. Ёй Мікола таксама не падабаўся. Мне было складана разрывацца паміж імі, і ў выніку я пайшла да Міколы. Ён здаваўся больш разумным, аўтарытэтным.
KYKY: Ты згадала, што ў вас з Міколам была і сэксуальная сувязь. Як ты ставілася да гэтай часткі дачыненняў? І ці хацелася табе гэтага ўвогуле?
Яна: За паўгода да знаёмства з Міколам я перажыла сэксуалізаваны гвалт. Праз гэта мне было цяжка ўспрымаць сябе як дзяўчыну. Я насіла оверсайз вопратку, коратка стрыглася, пераняла звычкі мужчын — абы ўсе думалі, што я хлопчык і больш не звярталі ўвагі на мяне як на дзяўчыну. Быў перыяд, калі я нават уцягвала грудзі эластычным бінтам, каб схаваць усе жаночыя прыкметы. Успрымала як камплімент, калі дзяўчаты выганялі мяне з жаночай прыбіральні, прымаючы за хлопчыка.
Мікола ведаў пра ўсё, і на словах суперажываў мне. Казаў, што гатовы збіць хлопца, які мяне пакрыўдзіў. Мне гэта падабалася: я адчувала, што за мяне заступаюцца, злуюцца разам са мной, спачуваюць. Якое ж было расчараванне, калі Мікола пачаў чапляцца. Я спалохалася, але пераканала сябе, што ён — іншы.
Першы сэкс адбыўся неўзабаве пасля той вандроўкі, калі ён запусціў мне руку ў трусы. Ён настроіў мяне, што для людзей у дачыненнях такая сувязь — гэта нармальна.
Той раз я запомніла назаўсёды. Мне было балюча, агідна. Я глядзела ў столь, марыла, каб гэта хутчэй скончылася.
Яшчэ Мікола настойваў на тым, каб мы займаліся неабароненым сэксам, а потым казаў, што не дазволіць мне зрабіць аборт, калі я зацяжару. Пагражаў, што закрые мяне недзе, пакуль не нараджу, бо аборт — гэта «грэх».
Пасля ў мяне былі мужчыны, з якімі я хацела блізкасці. Але кожны раз пасля сэксу я плакала, бо зноў адчувала сябе той шаснаццацігадовай дзяўчынкай, якая глядзела ў столь.
KYKY: Як твая сям’я рэагавала на вашыя дачыненні з Міколам?
Яна: Я не хацела расказваць сям’і пра дачыненні з Міколам. Мне было вельмі сорамна, я не хацела казаць, што мой хлопец старэйшы за мяне на 13 гадоў. Мікола ж, супраць майго жадання, паехаў знаёміцца з маёй мамай. Яна, мякка кажучы, была ў шоку, але пры Міколу прамаўчала. Потым падчас асабістай размовы сказала, што яна старэйшая за яго ўсяго на пяць гадоў — і гэта ненармальна. Мікола потым пайшоў знаёміцца з маёй бабуляй, але яна нават на парог яго не пусціла.
KYKY: Працягваючы сямейную тэму: у сваім тэлеграм-канале ты пісала, што нейкі час вы жылі з мамай Міколы. Як так атрымалася? І як яна ўспрымала вашыя дачыненні?
Яна: Мы жылі ў мамы Міколы, калі ён прыязджаў з універсітэта ў Літве на выходныя ці вакацыі. Гэта было адзінае месца, дзе мы маглі бавіць шмат часу разам. Яго маці не моцна мяне любіла і старалася пазбягаць кантактаў. А вось бацька Міколы, наадварот, вельмі любіў мяне. Мы часам прыходзілі да яго і ягонай жонкі ў госці пагутарыць.
KYKY: У той перыяд вашыя дачыненні развіваліся на адлегласці: ты ў Беларусі, ён у Літве. Раскажы пра той час і свой стан тады.
Яна: Мы шмат перапісваліся. Калі ўзнікалі сваркі ці непаразуменні, абавязкова стэлефаноўваліся праз відэасувязь. Гэта было правіла Міколы. Я ненавідзела тыя званкі, бо ў мяне не было магчымасці абысці тэму, падумаць над адказам. Часта пасля такіх сазвонаў я пачувалася жудасна. Нягледзячы на гэта, я заўсёды чакала прыезду Міколы ў Менск, сумавала.
Сцярпела нават ягоную просьбу займацца сэксам з іншымі дзяўчатамі ў Літве. Ён настояў, што меў на гэта права, бо я нейкі час адначасова сустракалася і з ім, і са сваёй дзяўчынай — а значыць у нас былі адкрытыя дачыненні.
Потым дайшло да таго, што я дапамагала яму складаць анкеты для знаёмстваў і слухала пра тое, з якой дзяўчынай і што ў яго было.
KYKY: Чаму вы разышліся? І хто быў ініцыятарам?
Яна: Праблемы назапашваліся. Чым даўжэй мы былі разам, тым больш я разумела, што гэта ненармальна, і тым мацней баялася Міколу. Ён моцна раўнаваў. Нават прызначыў «стрэлку» аднаму хлопцу, з якім я пазнаёмілася. А аднойчы, калі ў мяне здарыўся эпілептычны прыпадак, ён пачаў маліцца і ніяк не дапамог. Тады я зразумела: працягваць дачыненні з такім чалавекам небяспечна. Але ініцыятарам растання стаў Мікола. Ён прызначыў сустрэчу, на якой сказаў, што больш не хоча быць разам.
KYKY: Як ты пачувалася пасля растання?
Яна: З аднаго боку, дрэнна: мае дачыненні разбурыліся. З другога боку, добра: жах скончыўся. Я проста збегла ў іншыя дачыненні, каб не думаць і не шкадаваць пра страту папярэдніх.
KYKY: Мікола ў сваім допісе на фэйсбуку пісаў, што праз нейкі час пасля растання вы сустрэліся, «сур’ёзна пагаварылі пра нанесеныя траўмы» і «наладзілі дачыненні». Ці была гэтая сустрэча? І як яе ўспрыняла ты?
Яна: Пасля растання мы падтрымлівалі сяброўскія зносіны, але цяпер я лічу, што ён рабіў гэта, каб кантраляваць мяне і каб я нікому нічога не расказвала пра нашы дачыненні.
KYKY: А ці выходзіў Мікола на кантакт пасля тваіх публікацый?
Яна: Не. Я доўгі час нават не чула, што ён выйшаў на волю. Даведалася пра гэта ад анарха-феміністак. Яны напісалі, што паказалі Міколу мае лютаўскія допісы. Я не хацела б, каб ён выходзіў са мной на асабісты кантакт. Ён мае ўладу нада мной, і я яго баюся.
KYKY: Як дачыненні з Міколам паўплывалі на цябе?
Яна: У мяне вялікія праблемы з даверам да мужчын. Я не магу весці нармальнае палавое жыццё з імі, бо заўсёды ў думках вяртаюся ў дачыненні з Міколам. У нас быў сэкс да крыві, элементы БДСМ і шматлікае іншае — выключна з ягонай ініцыятывы. Праз гэта ў мяне гемарой і эрозія шыйкі маткі. Я не магу нармальна ўспрымаць сваё цела. Калі думаю, што магу быць камусьці цікавая як дзяўчына, мне робіцца агідна ад сябе.
KYKY: Твая гісторыя выклікала самыя розныя рэакцыі. Якія цябе найбольш уразілі?
Яна: Больш за ўсё запомнілася рэакцыя самога Міколы. Ён лайкае каментары, дзе мяне называюць агенткай КДБ і наркаманкай, якая вырашыла дыскрэдытаваць яго. Ён лайкае пасты, дзе мяне зневажаюць. Я не разумею, як можна так зрабіць з чалавекам, якога ты калісьці кахаў — калі словы пра гэта былі праўдай.
Калі б не мой блог, то я не ведаю, як бы дала рады з хейтам. Я ўдзячная падпісантам за падтрымку і дапамогу.
KYKY: Так, у каментарах пад тваёй гісторыяй былі выказаныя думкі, што над табою стаіць таварыш маёр і ўсё гэта — аперацыя КДБ. Як адкажаш на гэтыя падазрэнні?
Яна: Апублікаваць дачыненні з Міколам — гэта мая ідэя і мая ініцыятыва. Ніхто не стаяў нада мной. Для КДБ саміх, думаю, было вялікім шокам і сюрпрызам, што я вынесла гэтую сітуацыю на публіку.
KYKY: Мікола ў жывым эфіры для «Еўрарадыё» расказаў, што ты знаходзілася ў Крыме, калі раскручвалася гісторыя пра вашыя дачыненні. Гэта быў адзін з аргументаў на карысць версіі, што ты працавала са спецслужбамі. Ты праўда была ў Крыме? Навошта?
Яна: У лістападзе я сапраўды паехала ў Крым, каб узяць на сябе догляд за сваёй дзяўчынай. Яна інвалід першай групы і жыла ў жудасных умовах. Праз дэанон лакацыі знаходзіцца ў Крыме стала небяспечна, і я была вымушаная з’ехаць. Я не разумею, навошта Мікола публічна расказаў пра гэты візіт і так падставіў мяне. Баюся ўявіць, што б са мной зрабілі ў Крыме як з ЛГБТ-персонай, якая адкрыта выступіла супраць вайны, публікавала фота з украінскім і бел-чырвона-белым сцягамі.
KYKY: Ці вырашылася б ты расказаць пра ўсё, калі б загадзя ведала, якую рэакцыю атрымаеш?
Яна: Не ведаю. Сёння я сядзела на падлозе і плакала, успамінаючы тое, што здарылася. Я змагаюся з нарказалежнасцю, але ў апошні час думала сарвацца на рэчывы, бо не вытрымлівала эмоцый. Не хачу зрывацца, і ў наркотыках цяпер бачу мала сэнсу — таму пачала задумляцца, што ўвогуле не хачу жыць. Я баюся, што гэты стан працягнецца. Я не ведаю, што з ім рабіць. Апошнія некалькі дзён прымушала сябе хадзіць на сходы ананімных нарказалежных. Падзялілася там сваімі перажываннямі і атрымала кантакты адмыслоўцаў, якім можна патэлефанаваць у любы час у падобных станах.
Каб трымацца, нагадваю сабе, што расказала гэтую гісторыю дзеля ўсіх дзяўчат, якія перажылі падобнае — каб яны не баяліся гаварыць.
Пасляслоўе ад рэдакцыі KYKY
Пры абмеркаванні гэтай гісторыі людзі часта спасылаюцца на ўзрост згоды — маўляў, з 16 гадоў сэксуальныя дачыненні з узаемнай згоды законныя. Аднак узаемадзеянні паміж людзьмі куды больш складаныя, чым юрыдычныя нормы. Вялікую ролю іграюць досвед і магчымасці партнёраў, іерархія ўлады паміж імі. У падлеткаў і дарослых у гэтым плане вялікі дысбаланс, а таму пытанне, наколькі ўсвядомленай можа быць згода на такія дачыненні, застаецца адкрытым.
Мы падрабязна разбіралі гэта ў матэрыяле пра грумінг, і сёння хочам пра яго нагадаць.
Таксама Яна папрасіла нас пакінуць спасылку на збор для яе. Дзяўчыне патрэбныя сродкі, каб сплаціць доўг перад мабільным аператарам, аплаціць часовае жытло і псіхолага.
